می خورند ٬ می گویند و می خندند. (( شما )) را به ((تو )) ـ (( تو )) را به هیچ بدل می کنند.

آن ها می خواهند که تلقین کنندگان صمیمیت باشند. می نشینند تا بنای تو فرو بریزد . می نشینند

تا روز اندوه بزرگ . آنگاه فرا رسنده ی نجات بخش هستند . آن چه بخواهی برای تو می آورند ٬ حتی اگر

زبان تو آن را نخواسته باشد٬ و سوگند می خورند که در راه مهر ٬ مرگ ٬ چون نوشیدن یک فنجان چای

سرد ٬ کم رنج است.

تو را نگین می کنند در میان  حلقه های گذشت هایشان . لباس هایشان را می فروشند تا برای روز

تولدت دسته گلی بیاورند. و در دفتر یاد بود هایشان خواهند نوشت .

زمانی فداکاری ها و اندرزهایشان چون زورقی افسانه یی ضربه های طوفان را تحمل می کند .

آن طوفان که تو را در میان گرفته است .

آن ها به مرگ و روزنامه ها  می اندیشند . بر فراز گردابی که تو واپسین لحظه ها را در آن احساس

می کنی ٬ می چرخند و فریاد می زنند : من! من ! من ! من !

باید آن ها را در آن لحظه ی دردناک باز شناسی . باید که وجودت در میان توده ی مواج وجودشان سپاس

معدوم شود. باید که در گلدان کوچک دیدگان تو باغ بی پایان (( هرگز از یاد نخواهم برد )) بروید .

آن گاه دستی تو را از فنا باز خوهد خرید: دستی که فریاد می کشد : من! من! من!

و نگاهی که تکرار می کند: من!