چندروز پيش براي تهيه گزارشي به دانشگاه....( بهتره نگم كدام دانشگاه ) رفتم. موضوع
گزارشم در مورد ديد دانشجويان نسبت به روحانيت و طرز برخورد دانشجويان با اساتيد
روحاني و بالعكس.در كادر علمي دانشگاهها تني چند از روحانيون هم فعاليت مي كنند.
در صحبتي كه با دانشجويان پيرامون اساتيد روحاني انجام دادم اكثرا متفق القول بودند.
تنها لباس روحانيت باعث علاقه يا عدم علاقه نسبت به اين اساتيد نبود بلكه رفتار هر
استاد تعيين كننده تر است. گاهي اساتيد روحاني اي تدريس مي كنند كه دانشجويان
غير مذهبي هم با علاقه ي زيادي در كلاسهاي آنان شركت مي كنند. اما اكثرا اساتيد
روحاني را به چشم مبلغان اسلام و رابط بين مرجع تقليد و ديگر مردم مي بينند،از اين رو
سطح توقع از آنها بالاتر مي رود .
در صحبتهايي كه انجام گرفت اكثرا مي گفتند تحمل بعضي از اساتيد روحاني بسيار پائين
است ،طوري كه اگر كمي در مورد دين و مذهب و .... بحث شود فوري جبهه مي گيرند و
باعث درگيري با دانشجو در كلاسها مي شود.مهمترين عامل روش برخورد است و هنر
ايجاد رابطه ي متقابل كه متاسفانه بعضي از اساتيد فاقد اين هنر هستند و گاهي باعث
دلزدگي دانشجويان مي شوند.
حتي مسائل كوچكي مثل سر و وضع ظاهري هم در ايجاد ارتباط بسيار مهم است.
بيشترين گله مندي دانشجويان از اساتيد روحاني به استفاده ي ابزاري از دين مربوط مي
شد كه حتي گاهي دانشجويي بعلت حجاب از يك واحد درسي در حين اينكه نمره ي
قبولي را گرفته، افتاده است. اما همين استاد اهميتي به تعطيلي كلاس در وقت نماز
نمي دهد!
نظر خودم : در آخر كيفيت فعاليت روحانيون در دانشگاه مهم تر از كميت و تعدد آنهاست ،
و به نظر من ايجاد ارتباط با دانشجويان ربطي به لباس روحانيت ندارد. و چند موردي كه به
آن اشاره شد ، نقش تعيين كننده تري خواهند داشت.
ب.ن : متني كه از اين گزارش جمع آوري شده بود بيشتر از اين بود ، اما صلاح دانستم
فقط همين چند خط رو اينجا بيارم.
ب.ن: گفتني ها كم نيست! اينجا رو داشته باش تا بعد ...
اين مثنوي حديث پريشاني من است ;
بشنو كه سوگنامه ويراني من است ;
امشب نه اينكه شام غريبان گرفته ايم
بلكه به يومن آمدنت جان گرفته ايم،
گفتي غزل بگو غزلم شور و حال مرد
بعد از تو حس شعر فنا شد ،
خيال مرد
گفتم مرو كه تيره مي شود زندگانيم
با رفتنت به خاك مي نشانيم
گفتي زمين مجال رسيدن نمي دهد
در چشم باد فرصت ديدن نمي دهد
وقتي نقاب محور يك رنگ بودن است
معيار مهرورزيمان سنگ بودن است
ديگر چه جاي دل خوشي و عشق بازي است
اصلا گرم احمق از اين عشق راضي است
اين عشق نيست فاجعه قرن آهن است
من بودني كه عاقبت نيست بودن است
حالا به حرف هاي غريبت رسيده ام
فهميده ام كه خوب تو را بد شنيده ام
حق با تو بود از غم غربت شكسته ام
بگذار صادقانه بگويم ؛
كه خسته ام
بيزارم از تمام رفيقان نا رفيق
اينها چقدر فاصله دارند تا رفيق
من را به ابتزال نبودن كشانده اند
روح مرا به مسند پوچي نشانده اند
تا اين برادران رياكار زنده اند
اين گرگ سيرتان جفاكار زنده اند
يعقوب درد مي كشد و كور مي شود يوسف هميشه وصله ناجور مي شود
اينجا نقاب شير به كفتار مي زنند
منصور را هر آيند بر دار مي زنند
اينجا كسي براي كسي كس نمي شود حتي عقاب در خور كركس نمي شود
جايي كه سهم مرگ به جز تازيانه نيست
حق با تو بود ماندنمان عاقلانه نيست
ما مانده ايم
ما مي رويم چون دلمان جاي ديگر است
ما مي رويم هر كه بماند مخير است
ما مي رويم گرچه ز الطاف دوست
بر جاي جاي پيكرمان زخم خنجر است
دل خوش نمي كنيم به عثمان و مذهبش
در دين ما ملاك مسلمان ابوذر است
ما مي رويم مقصدمان نا مشخص است هرجا رويم بي شك از اين شهر بهتر است
از سادگي ست گر به كسي تكيه مي كنيم
اينجا گرگ با سگ گله برادر است
ما مي رويم ، ....
ماندن با درد فاجعه است در عرف ما نشستن يك مرد فاجعه است
ديرست رفتند اميران قافله
ما مانده ايم ، قافله ، پيران قافله
اينجا اگرچه باب من پاي لنگ نيست
بايد شتاب كرد مجال درنگ نيست
بر درب آفتاب پي يار مي روي
ما هم بدون يار به معراج مي رويم
سال و فال و مال و حال و اصل و نسل و تخت و بخت بادت اندر شهریاری برقرار و پردوام
سال خرم فال نیکو مال وافر حال خوش اصل ثابت نسل باقی تخت عالی بخت رام
- یه خورده دیره اما ماهی رو هروقت از آب بگیری تازه ست.
ایام به کام...